Кога зетот ќе изненади: Погледнете што и кажа зетот на невестата, пред сите гости

Невестата сосема се збуни и којзнае што се почна да ѝ се мота во главата…

Со кого ќе остариш? Треба да старееш со некој посебен …

Понекогаш играме против целиот свет, горделиво, инаетливо и остануваме сами со светот против нас. А, само посакуваме нечија прегратка. Се плашиме да нè не надмудри времето и страшните лекарски прогнози. И старееме. На местата каде што кожата од насмевки се вдлабнувала, сега таму, солзите побрзо паѓаат, полесно се спуштаат низ браздите временски.

Но, важно е да не старееме сами. Баба ми секогаш велеше дека староста е како рак ако ја минуваш сам. Не го бидува така. Долги се деновите, ноќите уште повеќе. Ќе ти наликуваат на цела вечност. Ќе те боли секоја коска. Таквата болка најдобро се лечи со прегратки. Грдо е на старост да си сам. Ќе немаш на кого да им ги раскажуваш истите работи по стотти пат, ќе немаш на кого да му направиш печени лепчиња со путер, секој залак ќе ти подзастанува во грлото додека отспротива тебе столот е празен.

Седите влакна: Домашен рецепт од една состојка за враќање на природната боја на косата

Седите влакна не се нешто што укажува на старост. Голем број млади луѓе страдаат од прерано стареење и им е прилично непријатно поради тоа.

Најбрз и најлесен начин за да се решите од овој проблем е да ја бојадисате косата, но штетните хемикалии може да предизвикаат и трајно оштетување на косата… Затоа е најдобро да се обидете со природно решение, а тоа навистина постои.

За што најмногу ќе се каеме по 10 години?

Каење. Краток збор со огромна тежина. Постојано зборуваме како треба да го живееме животот, а постојано зборуваме како се каеме што сме направиле или не сме направиле нешто.

Сакаме да живееме во моментот, а сепак оставаме се за некои подобри времиња.

Како да живееме без каења? Со тоа што ќе се замислиме себеси за 10 години и ќе погледнеме назад во ретроспектива.

ЛЕКЦИЈА КОЈА НЕМА ДА ЈА ЗАБОРАВИТЕ: Поблагословен е оној што дава, отколку тој што прима

Некој млад студент тргнал на прошетка со својот професор. Додека шетале и разговарале, на спротивната страна од патот здогледале еден пар стари чевли, што по сè изгледа припаѓале на некој сиромашен селанец, кој работел во близина во својата нива и веќе привршувал со својата работа.

Студентот му рекол на професорот: „Ајде да се пошегуваме со овој селанец. Ќе му ги сокриеме чевлите а потоа ќе се засолниме зад грмушките и ќе посматраме што ќе направи, додека ги бара.“