Очите никогаш не лажат



Изборот да бидеш свој изгледа лесен. Човек се запознава преку местата и луѓето кои ги среќава. Ако треба да изберам помеѓу таксито и товарниот воз, јас би избрал воз. Не затоа што сум подвластен од идејата за некаква старомодна романтика, туку затоа што тој не запира на ниту една станица пред да стигне до својата дестинација. Во таксито секогаш ризикуваш возачот да те бомбардира со куп излишни информации. Зборувањето напразно убива полека и болно. Џејн Остин веќе го напишал роман за ова прашање, па на патот кон целосна сатисфакција среќата е во наши раце.


Да патуваш и да го истражуваш светот – тоа е најсигурниот начин да одиш кон себе. Огледалото одразува црти на лицето, кои сме ги добиле за време на своите мали патувања. Добрата работа е дека повеќето брчки се од љубов. Некои – затоа биле споделени, а други бидејќи нема со кого да ги споделиме. Но, онака љубовта е онаа која ни го означува искуството.

Изборот да бидеш свој нужно зависи од друг.


На прв поглед борбата меѓу разумот и чувствата е непрестајна, но всушност тие не можат едно без друго. Токму оваа противречност не прави човечки суштества. Често разумот, на прв поглед, спречува да бидеме среќни, додека вистинската пречка за тоа се чувствата кои би можеле да го уништат нашиот живот. Или обратно.

Умот и срцето среќаваат исти предизвици. Изборот со кој од нив ќе ги надминеме не претвора во она што сме. Бидејќи разумот и чувствата се ривали кои можат да ја слават заедно секоја наша победа.

Хоризонтот на добрите намери е бесконечен, да бидеме добри – зависи од погледот кој ќе го сретнеме во огледалото.

Очите никогаш не лажат.

* * *