На тебе што ме носеше под твоето срце девет месеци!



На тебе што ме носеше под твоето срце девет месеци. На тебе што ме роди и сам ми го даде името, да не го носам по никој и сите да не ми го избираат, за да бидам свој.


Ти го држев здолништето до седум години и плачев секогаш кога ќе заминеш на работа. Спиев со твојата ноќница до десет. Мирисната, розова, со три копчиња на градите. До својата осумнаесетта година едвај спиев надвор од дома неколку пати.

Замислете, никогаш не ви кажав дека е темно темно во полна куќа секогаш кога ќе се вратам дома рано од училиште, а вие не сте таму. И дека тоа беше најубавото утро секогаш кога го слушав твојот глас во сон.


Отсекогаш сум велел дека личам на татко ми, но всушност сум се повеќе како тебе. Малку загрижен, претпазлив и неодлучен. Брзо согорувам, но уште побрзо изумирам и заборавам на лошите страни на луѓето и давам шанси повторно и повторно. Замисли, никогаш не ти кажав колку сум среќен кога личам на тебе. На вас кои сте столбот и темелот и покривот.

На тебе, без кого куќата за миг ќе се урнеше и без кого тишината ќе се продолжи. Поради вас куќата мириса на пецива, овошје, колач со цреши и шеќер во прав. Поради тебе постелнината мириса на никаде на друго место – на сонце, на твоите раце и на мир. Ти исцеди илјада лапа и толку чаеви свари и којзнае колку ноќи спиеше седејќи до моите нозе.


Се разбудивте илјада пати од вашиот немирен сон за да видите дали светлото е сè уште вклучено и загрижени сте наутро дали сите чевли ви се нумерирани. Поминавте безброј недели во готвење, пакување, испраќање. Ни дадовте сè и ни го спасивте домот.

Би сакал повеќе да се насмевнуваш и помалку да се грижиш и сето добро што си го направил на другите да ти се врати преку мир.

Размисли, мамо, никогаш не ти кажав, но ти си моето јаболко и најубавиот мирис на моето детство. Мојата куќа ќе биде таму каде што си цел мој живот.

Дајана Грубишиќ
Извор: https://prijatelj.org/tebi-koja-si-me-devet-mjeseci-nosila-ispod-srca/